انژکتور
اولین سیستم انژکتور توسط Herbert Akroyd Stuart ساخته شد. او از یک پمپ حرکتی استفاده کرد که سوخت را تحت فشار قرار می داد. اختراع او بعدا توسط Bosch و Cummins در موتور های دیزل تجاری شد. انژکتور همیشه در موتور های دیزلی مورد استفاده قرار می گرفت و تا اواسط دهه 1920 در تمام خودرو های دیزلی به طور استاندارد و پیش فرض نصب می شد.
نحوه کارکرد موتور انژکتور
یک سیستم انژکتوری الکترونیکی، شامل مجموعه ای از تزریق کننده های سوخت، سنسور اکسیژن و یک پمپ سوخت الکتریکی با یک تنظیم کننده فشار است.کامپیوتر خودرو(ECU) کنترل مقدار سوختی که قرار است
به سیلندرها تحویل داده شود را بر عهده می گیرد، به این ترتیب خودروهایی که از سیستم سوخت رسانی انژکتوری بهره می برند، عملکرد بهتری دارند و بدلیل مدیریت سوخت توسط کامپیوتر و بصورت الکترونیکی، از نرخ مصرف سوخت پایین تری برخوردارند.
اگرچه سیستم انژکتور و کاربراتور، هر دو وظیفه یکسانی دارند، اما سیستم انژکتور بسیار متفاوت از کاربراتور عمل می کند. در این سیستم، از یک پمپ الکترونیکی برای رساندن سوخت به موتور استفاده می شود. مزیت موتور انژکتوری در این است
که نسبت سوخت و هوای ورودی به منظور دستیابی به بازده حداکثری همیشه تنظیم بوده و در بهترین حالت خود قرار دارد؛
چرا که تمامی این امور توسط کامپیوتر انجام می شود و تنظیمات بهینه موتور را در حافظه خود ذخیره می کند. یک انژکتور(تزریق کننده) سوخت در هر یک از سیلندرهای خودرو وجود دارد که سوخت را در منیفولد ورودی به داخل سیلندر می پاشد. سوخت وارد شده به موتور برای احتراق بهتر، به شکل بخار در می آید.
